Natuurgeneeskunde bestaat al zolang er mensen zijn! Men heeft altijd geweten dat de natuur ALLES in zich herbergt wat de mens nodig heeft! Dat geldt niet alleen voor de elementen van lucht, water, aarde en vuur, maar ook wat betreft onze behoeftes aan o.a. kleding, brandstoffen, voeding en ook genezing.
De kennis is op 'empirische wijze' verkregen: op grond van ervaringen dus. Inmiddels is natuurgeneeskunde een autonome en unieke geneeswijze, waarvan de basisprincipes terug gaan tot Hippocrates in de 5e eeuw voor Christus. De huidige natuurgeneeskunde heeft oude tradities verweven met de moderne medische wetenschappen. Dat is niet moeilijk omdat de Hippocratische geneeskunde altijd al wetenschappelijk onderbouwd was! Hippocrates was trouwens ook de grondlegger van de rationele, reguliere geneeskunde.
Hippocrates ging er van uit dat de 'zieke' behandeld moet worden i.p.v. 'de ziekte', d.w.z. dat het persoonlijkheidsbeeld van de patiënt van belang is bij elke behandeling: het ziektebeeld wordt in verband gebracht met de persoon. Daarbij kijkt een natuurgeneeskundige naar de lichamelijke gesteldheid, zijn persoonskenmerken, zijn aanleg voor bepaalde ziekten en ook naar zijn omgevingsfactoren. Een ziekte kent niet alleen een oorzaak maar heeft ook uitlokkende omgevingsfactoren. Door op al deze terreinen te werken krijgt de zieke een kans om zijn ziekte duurzaam te overwinnen en te genezen.
Mens, dier of plant hebben alle een zelfgenezende kracht om zich tegen iedere ziekte te verzetten en op eigen kracht te genezen. Deze kracht is nauw verbonden met het instinct of de drang om te overleven. Deze zelfgenezende kracht stimuleert bij de mens minstens veertien mechanismen en is ontzettend belangrijk. Het doel van het therapeutisch handelen is er op gericht om op natuurlijke wijze of met natuurlijke middelen de zelfgenezende kracht te stimuleren. Door degeneratie en allerlei negatieve invloeden van de moderne samenleving is bij een aantal mensen de zelfgenezende kracht ontoereikend (geworden) en is medische hulp noodzakelijk. Zelfs dan is en blijft het zinvol de zelfgenezende kracht te ondersteunen. In de natuurgeneeskunde werkt men zo natuurlijk mogelijk. Enkele voorbeelden:
- Alles in de natuur, elk biologisch en fysiologisch proces, werkt volgens het polariteitsprincipe. Een warme ziekte wordt met een koude remedie behandeld, zoals een koude wikkel bij koorts. Een koude ziekte wordt met warmte behandeld, zoals een warm voetbad nij koude voeten. Een vochtig eczeem wordt behandeld met droge kleipoeder, een te droge huid kan ingesmeerd worden met een kruidenolie.
- In de biologische geneesmiddelen, die in de natuurgeneeskunde worden gebruikt, zit de genezende kracht van de natuur. De geneeskracht dient, ook na het prepareren, in de grondstof van het middel aanwezig te zijn. Het werkingsspectrum wordt er door verruimd en de opname verbeterd. Zo worden bij o.a. fytotherapeutische middelen wordt het genezende deel van de plant in zijn geheel verwerkt.
- Er is een overvloed aan vervuilende stoffen uit de lucht, water, voeding en dranken, medicijnen, roken etc. die we van buiten naar binnen brengen. Daarnaast produceert het lichaam ook zelf afvalstoffen tijdens de vertering en stofwisselingsprocessen. Het zelfreinigende mechanisme van het lichaam probeert al deze gifstoffen af te voeren via ademhaling, huid (zweten), urine en de stoelgang. Is de aanvoer echter groter dan de uitscheiding dan stapelt het lichaam de gifstoffen op in het bind- en vetweefsel. De spontane en natuurlijke drang van het organisme om zich hiervan te ontdoen uit zich in allerlei klachten. Door therapeutisch te ontgiften geneest de ziekte en is de zieke beter bestand tegen allerlei ziekten en emotionele aandoeningen.
- "Maak van uw voedsel uw medicijn", zei Hippocrates al! Gezonde voeding is ontegenzeggelijk de basis van gezondheid. De natuurgeneeskundige voedingsadviezen zijn richtlijnen om weer gezond te eten. Voeding is ook therapie omdat het bijvoorbeeld de beste antioxidanten levert tegen vrije radicalen en omdat het inhoudsstoffen heeft met een farmacologische werking.
- De mens kan nooit los gezien worden van zijn omgeving. Weersomstandigheden en milieu-invloeden kunnen schadelijk zijn voor de gezondheid. Voorbeed: gassen en ziekte-overbrengende insecten door moerassen, gassen en schadelijke stoffen uit bouwmaterialen. Daamee legde Hippocrates al een basis voor ecologische geneeskunde.
- In de natuurgeneeskunde gaat men er van uit dat de mens een eenheid is van lichaam en geest en ziel. Psyche en soma en ziel zijn zodanig met elkaar verbonden dat ze elkaar wederzijds beïnvloeden. Men kan ziek worden van verdriet, maar men kan ook verdrietig worden van het ziek-zijn. Men kan ook ziek worden van het buiten jezelf leven, in strijd met jouw natuur. Behalve in de natuurgeneeskunde bestaat er nergens een geneeswijze waarin zowel lichaam, geest en ziel zoveel aandacht krijgen, en waar de ziekte verbonden is met de hele persoonlijkheid van de zieke.
- Iedere geneeswijze kent zijn beperkingen, ook de natuurgeneeskunde! Er zijn ziektetoestanden die ernstig zijn, levensbedreigend of risicovol. Daarom wordt in die gevallen de patiënt altijd doorverwezen naar de reguliere geneeskunde, terwijl in de meeste gevallen de ondersteunende natuurgeneeskundige behandeling wel kan worden voortgezet. Een natuurgeneeskundige werkt altijd complementair met of op de reguliere geneeskunde. Deze wisselwerking wordt door patiënten gewaardeerd. Iedere mens heeft immers de vrijheid en het recht zijn eigen behandelwijze te kiezen.
